De legendarische iPhone-introductie van 2007

Op 9 januari 2007 staat Steve Jobs op het podium van Macworld in San Francisco. Apple is op dat moment een succesvol computerbedrijf, met de iPod als grote consumentenhits. De telefoonmarkt wordt gedomineerd door partijen als Nokia, BlackBerry en Motorola. Smartphones bestaan al, maar worden vooral gezien als zakelijke apparaten of technische gadgets. Jobs kondigt aan dat Apple de telefoon opnieuw gaat benaderen.

De presentatie opent zonder productbeelden. Jobs schetst eerst een bredere context. Hij plaatst Apple-producten in een historisch rijtje en bouwt spanning op rond het idee van een fundamentele stap vooruit. De toon is rustig, gecontroleerd en zelfverzekerd. Pas daarna verschuift hij naar de markt waarin Apple zich gaat begeven.

“Every once in a while, a revolutionary product comes along that changes everything.”

De analyse van de bestaande markt

Jobs bespreekt de bestaande telefoons door ze letterlijk te tonen. Hij benoemt geen merken als vijanden, maar beschrijft patronen. Kleine schermen. Veel fysieke knoppen. Ingewikkelde menu’s. Apparaten die veel beloven, maar weinig intuïtief aanvoelen. De kern van zijn analyse is dat deze producten vanuit techniek zijn ontworpen, niet vanuit gebruik.

Het publiek herkent de frustratie die hij beschrijft. De voorbeelden zijn alledaags en concreet. Dit deel van de presentatie is essentieel, omdat het probleem eerst volledig wordt neergezet voordat er een oplossing verschijnt.

“The problem is that they’re not so smart and they’re not so easy to use.”

De aankondiging van drie producten

Jobs schakelt vervolgens naar wat Apple gaat introduceren. Hij noemt drie afzonderlijke producten: een iPod met touchscreen, een mobiele telefoon en een internetcommunicator. Hij herhaalt deze opsomming meerdere keren, terwijl het publiek begint te reageren. Pas daarna maakt hij duidelijk dat het om één apparaat gaat.

“These are not three separate devices. This is one device.”

Met deze formulering wordt de iPhone direct gepositioneerd als iets dat categorieën samenbrengt. Muziek, communicatie en internetgebruik worden niet als losse functies gepresenteerd, maar als één geïntegreerde ervaring.

Interactie en bediening

Een groot deel van de presentatie bestaat uit live demonstraties. Jobs laat zien hoe het touchscreen werkt, hoe scrollen en zoomen verlopen en hoe applicaties reageren op aanraking. Hij neemt de tijd om basishandelingen te tonen. Het tempo ligt laag, waardoor het publiek kan volgen wat er gebeurt.

Opvallend is dat fysieke knoppen vrijwel ontbreken. Jobs benadrukt dat software de interface bepaalt en dat die zich kan aanpassen aan wat nodig is op dat moment. Het scherm verandert mee met de context.

“We want to make a leapfrog product that is way smarter than any mobile device has ever been.”

De rol van software

Jobs maakt expliciet dat de iPhone draait op OS X. Hij beschrijft het apparaat als een computer met een nieuw formaat. Daarmee verschuift de betekenis van wat een telefoon is. Het gaat niet langer om bellen als kernfunctie, maar om software die communicatie mogelijk maakt in brede zin.

“It runs OS X.”

Dit moment markeert een duidelijke positionering. Apple presenteert zich als partij die hardware en software als één geheel ontwerpt. Dat uitgangspunt komt gedurende de hele presentatie terug, zonder het expliciet uit te leggen.

Internet in de broekzak

Een belangrijk onderdeel van de keynote is de demonstratie van internetgebruik. Jobs toont Safari en vergelijkt het browsen op de iPhone met dat op een desktop. Hij benadrukt dat het om het volledige web gaat, niet om afgeslankte mobiele versies.

Deze demo onderstreept opnieuw het idee van de iPhone als computer. E-mail, websites en media worden benaderd alsof er geen fundamentele beperking is, behalve het formaat van het scherm.

Live demo’s en controle

De presentatie bevat meerdere live momenten: bellen, muziek afspelen, voicemail bekijken. Alles verloopt vloeiend. Jobs wisselt uitleg en demonstratie af met korte reacties op het publiek. De interactie voelt informeel, maar is strak geregisseerd.

“Isn’t that amazing?”

Wat zichtbaar wordt, is dat alleen kernfunctionaliteit wordt getoond. Er is geen poging om volledigheid te laten zien. De focus ligt op het gevoel van samenhang en eenvoud.

De afsluiting

In het laatste deel van de keynote kijkt Jobs vooruit. Hij spreekt over de ambities van Apple met de iPhone en over hoe het bedrijf deze categorie ziet. Hij vermijdt concrete voorspellingen over aantallen of marktaandeel en blijft op het niveau van richting en overtuiging.

“We think this is going to change the world.”

De presentatie eindigt zonder groot slotmoment of theatrale climax. De boodschap is al geleverd. Wat overblijft, is een helder beeld van een nieuw type apparaat en een nieuwe manier om een bestaande markt te benaderen.